Pilihan Raya Umum 1999 mencatat sejarah penting apabila PAS melonjak daripada tujuh kepada 27 kerusi Parlimen, mengekalkan Kelantan, menawan Terengganu dan hampir menawan Kedah. Kejayaan ini didorong oleh penolakan besar orang Melayu terhadap Barisan Nasional susulan pemecatan dan pemenjaraan Datuk Seri Anwar Ibrahim, serta pembentukan Barisan Alternatif bersama Parti Keadilan Nasional dan DAP.
Kerjasama itu membolehkan PAS menembusi negeri-negeri Pantai Barat seperti Selangor dan Perak, sekali gus mengubah persepsi PAS daripada parti kampung kepada parti yang lebih progresif dan inklusif. Namun keterujaan tersebut tidak bertahan lama apabila pengumuman Dokumen Negara Islam menyebabkan DAP meninggalkan Barisan Alternatif pada 2001, membawa kepada keruntuhan gabungan itu. Dalam PRU 2004, PAS tewas teruk, termasuk kehilangan Terengganu dan susut kepada tujuh kerusi Parlimen.
Analisis ini melihat situasi semasa PAS dalam Perikatan Nasional menunjukkan trajektori yang hampir sama. Kejayaan besar PAS dalam PRU-15 didorong kepimpinan Tan Sri Muhyiddin Yassin dan gabungan PN. Namun krisis Perlis, tuntutan jawatan Pengerusi PN serta ketegangan dalaman menimbulkan persoalan sama ada PAS merasakan ia mampu berdiri sendiri.
Untuk memenangi PRU-16, PN memerlukan tiga prasyarat utama: sokongan Melayu yang sangat tinggi, sokongan bukan Melayu yang minimum tetapi signifikan, serta dukungan parti-parti Sabah dan Sarawak. Ketiga-tiga elemen ini kini dilihat semakin rapuh.
Persoalannya, adakah PN sedang memperkukuh kekuatannya, atau sebenarnya sedang memusnahkan aset terbesarnya sendiri? Sejarah PRU 2004 wajar dijadikan cermin agar kesilapan sama tidak berulang.
